• facebook
  • rss
  • Bóg wciąż coś zmienia

    Krzysztof Kozłowski


    |

    Posłaniec Warmiński 12/2014

    dodane 20.03.2014 00:15

    Wspólnota Odnowy w Duchu świętym „Kanaan”. Włączają się nie tylko w dzieła w parafii. Służą podczas Wieczorów Chwały w kościele Chrystusa Odkupiciela Człowieka, prowadzą spotkania w areszcie śledczym, współtworzą wspólnotę odnowy w Bartągu, angażują się w prowadzenie rekolekcji ewangelizacyjnych w archidiecezji. Już od 20 lat.


    Wszystko zaczęło się od rekolekcji ewangelizacyjnych odnowy (REO), które odbyły się w Stoczku Klasztornym. Po nich grupa młodych ludzi, wróciwszy do Olsztyna, przynaglona przez Ducha Świętego, postanowiła przy parafii utworzyć wspólnotę Odnowy w Duchu Świętym „Kanaan”. Jej członkowie od 20 lat wzrastają w wierze.
– Wspólnotę zakładała ta ponoć straszna młodzież, rozbrykana, podobno będąca daleko od Boga, ale którą Bóg powołał do tego dzieła. Ówczesny proboszcz ks. Julian Żołnierkiewicz bez wahania zaufał założycielkom i przydzielił duszpasterza. Zaczęły od ewangelizacji opiekuna duchowego, który miał problem, żeby zobaczyć w nich osoby napełnione Duchem Świętym. Wiem, że rok później zorganizowano w parafii pierwsze REO. Przyszło na nie tak wiele osób, że założycielki musiały prosić o pomoc osoby z innych miast – mówi Paweł, który 17 lat temu wstąpił do Odnowy.


    Mądrość Ojca


    Paweł trafił do wspólnoty po trzech latach jej istnienia. – Byłem na drodze powrotu do Boga, poszukiwania. W kościele ogłoszono, że rozpoczynają się rekolekcje. Pomyślałem, że pójdziemy z żoną, nic nie mamy do stracenia. Nie wiedzieliśmy, że pakujemy się w 8-tygodniowy cykl rekolekcji ewangelizacyjnych. Od tego momentu zaczęło się moje odkrywanie Jezusa, Jego działania. Nie zapomnę katechezy o sensie życia. Byłem w kiepskim stanie, i fizycznym, i duchowym. Alkohol… Bóg mnie przywołał. Zacząłem się nawracać. Przestałem pić. I to był cud. Bo nic nie musiałem robić, wysilać się, walczyć. Po prostu przestałem – wspomina.
Początkowo starał się analizować katechezy rozumem, racjonalizował każde słowo. W końcu jest inżynierem. Kiedy słyszał, że trzeba prawdę przyjąć sercem, nie dowierzał, wątpił, zestawiał to ze swoim sposobem widzenia świata. – Pozostałem we wspólnocie i do dziś nieustannie się nawracam – mówi.
Podczas kolejnych REO był już po drugiej stronie, świadczył o działaniu Boga w jego życiu. – Ludzie szukali Boga. Przychodziło po 300 osób. Nie mieścili się w sali. Zaczęła się moja posługa. Na początku entuzjastycznie, później z trudem. Ale droga nawrócenia, którą rozpocząłem 17 lat temu, trwa. Cały czas widzę, że mimo myśli, że się wypaliłem, że się cofam, wiem, że to są doświadczenia, które Bóg dopuszcza. Ostatnio padła mi firma. To trudne doświadczenie. Ale jestem w dobrej formie. Bóg mnie podźwignął. Ciągle z podziwem patrzę na mądrość Bożą. Wiem, że kiedy miałem pieniądze, brakowało mi rozsądku – śmieje się Paweł. – Krzyczę codziennie do Boga, że się nie zawiodłem. Bo przecież nie jestem sam. Bóg jest ze mną, jest ze mną wspólnota. To mój fundament życia – dodaje.


    Małymi kroczkami


    – Pan Bóg się o mnie upominał. W końcu posypały się moje wyobrażenia o moim życiu. I to ja zaczęłam Go wołać i szukać odpowiedzi, jaki sens ma moje życie. Fakt, że trafiłam na REO, to była jedna z Jego odpowiedzi. Co dziś jest dla mnie ważne, przeszłam przez te rekolekcje bez żadnych fajerwerków, był to czas spokojnego działania Boga, wręcz z wrażeniem, że nic się nie dzieje. Ale tak działają krople, które z niezwykłą cierpliwością drążą skały – mówi Marta, która w 2001 r. wstąpiła do wspólnoty. – Wtedy było nas znacznie więcej. Najchętniej siadałam w drugim rzędzie, żeby nikt mnie nie widział, nic ode mnie nie chciał i żebym nic nie musiała mówić. Bo przecież do niczego się nie nadaję. Po spotkaniach zostawałam, aby poustawiać na miejsce krzesła. Zostałam zauważona przez odpowiedzialnych za wspólnotę. Czasami popychali mnie do niektórych zadań. To była Boża mądrość, Bóg mnie wychowywał, drobnymi lekcjami uczył, jak mam współpracować z łaską. Pokazywał: patrz, na to cię stać, to potrafisz. Za każdym razem były to większe dzieła – mówi Marta. Z czasem została jedną z odpowiedzialnych za wspólnotę osób, później liderem. – To, że wyznałam Jezusa jako Pana i Zbawiciela nie spowodowało, że z mojego życia zniknęły problemy. One są, ale jako doświadczenie, miejsce, w które szczególnie powinnam wpuszczać Boga. Był czas, kiedy nie miałam pracy. Ale dzięki temu mogłam włączyć się w posługę w olsztyńskim Areszcie Śledczym, wśród osadzonych. Bóg pokazuje, że to, co się wydarza, nie jest pozbawione sensu. Tylko my tego często nie zauważamy – dodaje. Poprzez doświadczenia zaznała również siły wspólnoty, która wspólnie nie tylko się modli, ale wspiera w trudnych okresach życia, pomaga, wypełniając biblijne wołanie Jezusa, że byłem głodny, spragniony, nagi, chory, a wy przy Mnie byliście, pomogliście, daliście nadzieję. – Bóg działa przez innych ludzi. To ogromna łaska wspólnoty – podkreśla.


    Cud rekolekcji


    Bogusia i Dawid poszli na czuwanie, które obywało się w związku z rocznicą śmierci Jana Pawła II.
– Kiedy siedziałam koło niego, pomyślałam, że to taki Boży człowiek, dobrze byłoby mieć takiego męża – śmieje się Bogusia. Wtedy studiowała zaocznie i wielokrotnie opuszczała niedzielne Eucharystie, bo czasu nie ma, późno, już się nie chce. – W niedzielę zadzwoniłam do Dawida, by wybrał się ze mną na Mszę św. Wtedy odczytano ogłoszenie, że odbędą się REO, że trwają 8 tygodni, trzeba być na wszystkich spotkaniach niedzielnych. A moje studia? Nie dam rady – wspomina Bogusia. Wahała się, ale zapisała się na rekolekcje. – W końcu nic nie tracę. Nie ma żadnego wpisowego – śmieje się. – I cud. Zawsze, kiedy był czas rekolekcyjnych spotkań, zajęcia na studiach kończyły się wcześniej albo były juwenalia, albo wykładowcy nie było. I tak przez 8 tygodni w każdą niedzielę byłam. Czasem nawet w ostatniej chwili informowałam Dawida, że będę – mówi.
Dziś Bogusia i Dawid są małżeństwem. – Te rekolekcje pozwoliły nam się lepiej poznać. Mieliśmy wiele tematów do rozmów. Poza tym na nowo ukształtowałem w sobie obraz Kościoła – mówi Dawid. – Uważałam, że nie potrzebuję nawrócenia. Przecież wiem, jak wygląda Msza św. To, że pozostałam we wspólnocie, to działanie Boga. Bo co robić po rekolekcjach? Po prostu przyjść na spotkanie wspólnoty. I przyszłam, ale się trochę przeraziłam. Moment modlitwy, nagle dostrzegam, że to jest modlitwa językami, czy ja dobrze trafiłam? Zwątpiłam. Ale Duch Święty mnie prowadził i co poniedziałek przychodziłam na spotkania. Nie mogłam przestać. To droga życiowa, w której się odnalazłam – mówi Bogusia.


    Podejmowanie posługi


    – Wszystko, co budowałam, budowałam na piasku. Prosiłam Boga, żeby mi pokazał, którędy mam iść, żeby dał się bliżej poznać. Pomyślałam o rekolekcjach, usłyszałam ogłoszenie i przyszłam. Droga we wspólnocie zmieniła moje postrzeganie Boga. Wcześniej patrzyłam na Niego jak na kogoś, kto jest daleko, a ja muszę sobie sama ze wszystkim radzić. Ale On wyprowadził mnie z błędu – mówi Sabina. – Bóg otworzył mi oczy, ukazał, jaka jestem i do czego jestem – śmieje się. – Daje wzrost w miłości, uwrażliwia na to, co dzieje się złego z drugą osobą. Czy to jest bieda materialna, czy duchowa. Z tego wypływa chęć podejmowania różnych posług. Czy to podczas rekolekcji ewangelizacyjnych, czy też na wieczorach chwały – dodaje.
Odnowa w Duchu Świętym kojarzona jest z modlitwą językami. Zapewne dlatego, że jest to najbardziej uderzający obraz, kiedy grupa adoruje Najświętszy Sakrament, modli się, nagle w uwielbieniu zaczyna tworzyć jakby szum słów, zrozumiałych i niezrozumiałych, często obco brzmiących. – Wystarczy sięgnąć do katechizmu i przeczytać o darach Ducha Świętego i ich owocach. My po prostu prosimy o te dary, otrzymujmy je i dzielimy się nimi z ludźmi. Dary Ducha dane są po to, aby służyć nimi. Mogą być również zabrane. My nie jesteśmy święci, mamy własne zdanie, mamy kłótnie. Ale nie ma w nas nienawiści, nie ma chowania urazy. Jest spojrzenie w lustro i stanięcie w prawdzie. Wspólnota stała się naszą rodziną – mówi Paweł.
– To nie jest proste zawierzyć życie Bogu. Bo w wielu sytuacjach moje „ja” walczy, chce decydować, mieć kontrolę i, niestety, wygrywa. To nieustająca droga nawracania i duchowego kształtowania. A Bóg cały czas coś zmienia, abyśmy nie zasiedzieli się w jednym, abyśmy nie myśleli w swej perfekcji, że już Boga nie potrzebujemy. On wyznacza, błogosławi, prowadzi – mówi Marta.
– Potrafimy, w większości przypadków, powiedzieć Bogu: „Tak, jestem tam, gdzie mnie poślesz” – podkreśla Paweł. – Darmo otrzymaliśmy, darmo dajemy. Charyzmat to dar. Nasze obdarowywanie służy do budowania wspólnoty i Kościoła. Jeśli zaczyna służyć czemuś innemu, jest zabierane – dodaje Marta.
Najbliższe Rekolekcje Ewangelizacyjne Odnowy w parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Olsztynie odbędą się po kanonizacji bł. Jana Pawła II. – Jezus czeka. Zastanów się, przemyśl, spójrz sercem. Zapraszamy – mówi Marta.


    «« | « | 1 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    , aby komentować lub podaj nazwę wyświetlaną
    Gość

      Reklama

      Zapisane na później

      Pobieranie listy

      Reklama

      przewiń w dół