Nie mają znaczenia pogoda ani pora roku. Kiedy mija siódma rano, przed wejściem na plebanię gromadzi się spora grupa osób. Rozmawiają ze sobą życzliwie, wyraźnie widać, że większość z nich się zna, dopytują o zdrowie. Choć nie wszyscy. Niektórzy stoją z boku, spoglądają niepewnie na innych. – Przychodzę tu od niedawna. Życie się zmieniło, już po pracy, jedynie niewielka emerytura. Ale na co to wystarcza… Opłaty się zrobi i koniec, zostaje tylko liczyć na pomoc. Tu się ją dostaje, taką prawdziwą, że kiedy wraca się do domu, to lżej jakoś, że nie jest się zapomnianym człowiekiem – mówi pani Jadwiga.