Mszę św. poprzedziło nabożeństwo dziękczynne za beatyfikację s. Krzysztofy Klomfass i 14 Towarzyszek ze Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy, która odbyła się 31 maja ubiegłego roku w Braniewie. Po wspólnej modlitwie celebrowano Eucharystię, którą poprzedził obrzęd błogosławieństwa świec gromnicznych, które symbolizują Chrystusa, jako światłość świata rozpraszającą mroki grzechu.

- Święty Jan od Krzyża, którego rok jubileuszowy obchodzimy, napisał: „Pod wieczór będą was sądzić z miłości”. Podczas tej liturgii chcemy podziękować za każdą osobę życia konsekrowanego archidiecezji warmińskiej - mówił na wstępie Mszy św. wikariusz biskupi do spraw życia konsekrowanego ks. Dariusz Sonak. - Dziękujemy za to, że każdego dnia są dla nas znakiem Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego. Proszę o modlitwę w ich intencji, aby śluby, które dziś będą odnawiali, stały się dla nich źródłem nowej i świeżej miłości, dynamicznej do Chrystusa - prosił wikariusz.

Arcybiskup Józef Górzyński w homilii podkreślał, wskazując na przykłady biblijne, szczególnie na Matkę Bożą i postaci opisane w scenie ofiarowania Chrystusa w świątyni, że wybór drogi życiowej jest decyzją podjętą po wsłuchiwaniu się w mowę Boga do człowieka, co wymaga otwartości na Ducha Świętego. Powołanie to szczególny wyraz Bożego misterium, czyli czegoś, co Bóg dokonuje boską mocą w świecie, oczekując od człowieka postawy otwartości na słuchanie Go.

Przejawem misterium jest ofiarowanie Jezusa w świątyni. - To wyraz obecności Boga na tym świecie. Nie Boga, który jest tam u siebie, w niebie i stamtąd najwyżej przekazuje swoje wskazówki, jak mamy żyć, ale Boga, który staje się uczestnikiem naszego ziemskiego świata. To jest właśnie to, co charakteryzuje słowo używane tak często w naszej wierze - „misterium”, czyli realne działanie Boga w rzeczywistości, w historii naszego świata - mówił metropolita warmiński.

Poprzez powołanie Bóg wybiera do zadań, które są z Jego boskiego zamysłu i służą do odkupienia człowieka, do zbawienia świata. - Nie są z pragnienia człowieka, z przenikliwego ludzkiego spojrzenia. Nie z pragnień, myśli, które rodzą się w umyśle i sercu człowieka, ale właśnie są Bożym zamysłem. Człowiek może na to jedynie odpowiedzieć "tak" lub "nie". Dzisiaj słyszymy o tych, którzy w ten Boży zamysł weszli w pełni. Zrozumieli to, co Bóg do nich mówi - zauważał pasterz.

Wskazywał na hasło tegorocznego roku duszpasterskiego w Polsce „Uczniowie-misjonarze”. - Uczniostwo to jest coś więcej, niż tylko zgodzenie się z nauką Chrystusa. To jest prawdziwe pokrewieństwo z Chrystusem, w które wchodzimy przez przemianę sakramentalną. Wsłuchujmy się w słowo, które jest zawsze, jak przypomni nam Sobór Watykański II, Bożym działaniem, nie przekazem informacji od strony Pana Boga do człowieka. Bóg, kiedy mówi, sprawia, dokonuje przemiany - mówił abp Górzyński.

Bóg chce, żeby na świecie byli także ci, którzy do Niego należą, którzy są zabrani z tego świata na własność Boga - są konsekrowani. - I taka jest idea konsekracji, która dzisiaj jest ogłaszana światu poprzez to święto, a dla tych, którzy podjęli tę decyzję pójścia drogą życia konsekrowanego jest okazją do tego, by odnowić w sobie pragnienie bycia znakiem Bożej obecności - zauważał pasterz. Stąd zadanie osób konsekrowanych, by wsłuchiwały się w wolę Boga, odczytały ją i głosiły światu, bez względu na to, jak świat reaguje na Bożą prawdę.

Aby stać się narzędziem Boga w świecie, trzeba oblec się w moc Bożą i napełnić Duchem Świętym, który uświęca i umacnia. - Ta świeca, którą dzisiaj bierzemy do ręki, przypomina o tym, kto jest światłością świata. Kto nie błądzi? Ten, kogo to światło prowadzi. Jednak nie wolno zapomnieć, że tę drogę można podjąć tylko w oparciu o Jego boską moc, której nie można się pozbawić na żadnym etapie powołania. Nasza droga nigdy nie może się stać na miarę naszej wyobraźni i na miarę naszych sił, dlatego ważna jest troska o to, by trwać w stanie łaski, czyli ciągle pod wpływem Bożego działania, jest fundamentem tej drogi - mówił abp Górzyński.

Ci, którzy porzucają życie konsekrowane, zapomnieli, że wytrwanie to nie efekt ludzkich pragnień, dążeń, oczekiwań, czy ludzkiego zamysłu i ludzkich możliwości. - Jeśli pozbawi się Bożej mocy, światła Bożego, które jako jedyne oświeca drogi zbawienia i pozbawi się łaski Bożej, która jako jedyna jest mocą pozwalającą wytrwać w świetle Bożych przykazań, człowiek błądzi. Bądźmy zatem czytelnymi świadkami dla świata tych prawd fundamentalnych w naszej wierze, bo po to właśnie Bóg nas powołuje i do takiego zadania nas uzdalnia swoją boską mocą - apelował metropolita warmiński.

  Po homilii osoby życia konsekrowanego odnowiły śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Krzysztof Kozłowski /Foto Gość

Po homilii osoby życia konsekrowanego odnowiły śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Po Mszy św. w kurii archidiecezji warmińskiej odbyło się spotkanie osób życia konsekrowanego. - Osoby konsekrowane są dla nas znakiem rzeczywistości, której poświęcają swoje życie, czyli obecności Boga w świecie. One podjęły drogę rad ewangelicznych, które nie są z tego świata. Stąd odrębny styl życia, strój, który noszą, co ma wskazywać na to, że przynależą do innego świata - mówił abp Górzyński. Stąd częsta reakcja świata na ich obecność, reakcja niezrozumienia, często agresji i pogardy. - Wydaje się, że właśnie ów kontrast, on się tym bardziej wyraża, im bardziej świat tego znaku nie oczekuje. Ten znak jest tym bardziej wymowny, im rzeczywistość, do której idzie, jest dalej od sacrum - zauważał metropolita warmiński.

- Osoby życia konsekrowanego są świadectwem miłości do Chrystusa, ubogiego, czystego i posłusznego. We współczesnym świecie coraz trudniej jest świadczyć o Jezusie, szczególnie, jako osoba konsekrowana - mówił ks. Dariusz Sonak. Stwierdził, iż życie konsekrowane staje się coraz mniej zrozumiałe dla świata, ponieważ świat żyje zupełnie innym rytmem. - Stąd też to bardzo duże wyzwanie dla osób konsekrowanych, by żyjąc swoimi ślubami, tą drogą, którą wybrały, stawać się również czytelnym świadectwem dla świata. Jezus mówi: „Niech światło wasze świeci przed ludźmi”. Stąd też dzisiaj z wdzięcznością patrzymy na osoby, które przyszły do katedry, aby odnawiać swoje śluby, bo jest to dla nas światło, które mamy nadzieję, nigdy nie zostanie ukryte pod korcem; że jest to dla nas światło, które na nowo rozpromieni zarówno świat całego Kościoła, jak i tych ludzi, którzy są poza Kościołem - mówił wikariusz.

Jak zauważają siostry zakonne, ich codzienność, to życie takie, jak innych ludzi. Zadania do wykonania, obowiązki, praca, poczucie zmęczenia, ludzkie słabości. Dlatego chcą nawiązywać relacje ze światem, by inni przekonali się, że ich obecność w życiu jest cennym darem. - Ostatnio zorganizowałyśmy dzień pizzy w braniewskim klasztorze. Piekłyśmy pizzę, na którą zaprosiłyśmy chętnych. Przyszło ponad 150 osób - wspominała s. Ryszarda Hołub CSC. - Goście powiedzieli, że nie chodziło tyle o najedzenie się, ale po prostu o bycie z siostrami. Że doświadczyli tyle radości, tyle dobra, a przy okazji zakosztowali czegoś bardzo pysznego - mówiła.

- My jesteśmy normalne kobiety, które też potrafią i płakać, i śmiać się, i cieszyć; tak jak każdy człowiek. Myślę, że bycie konsekrowaną nie jest aż tak trudne. Ludzie naprawdę nas przyjmują z taką otwartością. Myślę, że sporo zależy też i od nas, bo jeżeli będziemy zamknięte, smutne, to inni przejdą obok nas obojętnie. Wiele zależy od naszej postawy - zauważała s. Ryszarda.