Wjeżdżając do Świętej Lipki zza drzew wyłania się piękna bazylika. Jej wierze pną się ku niebu, jakby wyznaczając drogę myśli. Miejsce to zachwyca przyrodą, architekturą i pięknem sztuki sakralnej. Od wieków Sanktuarium Matki Bożej Jedności Chrześcijan przyciąga wielu pielgrzymów, a parafialne księgi wielokrotnie zanotowały cudowne łaski, jakimi Bóg za wstawiennictwem Maryi obdarzył proszących, którzy tu otworzyli swoje serca i z głębi duszy, w swej bezsilności, zawierzyli się Opatrzności Bożej.

Kiedy nastaje długi majowy weekend, liczni pielgrzymi przyjeżdżają w to miejsce. Spacerują po oświetlonych słońcem krużgankach, w ciszy trwają przed słynącym cudami wizerunkiem Matki Bożej Świętolipskiej, a potem często przysiadają na kawę i ciasto w kawiarni. Rozbrzmiewają wówczas rozmowy o życiu, o troskach i radościach. Ludzie lubią opowiadać o sobie, bo w sercu robi się jakby lżej, zwłaszcza wtedy, gdy wszystko pozostawiło się Matce Bożej zanurzone w nadziei, że będzie lepiej.

W pobliskim domu pielgrzyma w tym czasie trwają XII Świętolipskie Warsztaty Liturgiczno-Muzyczne, podczas których w tym roku szczególnie wybrzmiewały słowa pieśni: „Błogosławiona pełna miłości módl się za nami, Maryjo”. Kilkudniowy chór złożony był ze stu osób, które często przemierzyły setki kilometrów, by wspólnie spędzić czas na nauce śpiewu, na modlitwie i budowaniu muzycznej wspólnoty. Z otwartych okien wylewały się kolejne wyśpiewywane słowa pieśni o zmartwychwstaniu i pieśni maryjnych. Pielgrzymi przystawali przed domem pielgrzyma. Wsłuchiwali się w śpiew przerywany uwagami prowadzących. Czasem komentowali: „Pięknie śpiewają” i odchodzili w stronę bazyliki.

- Spotykamy się tu co roku w majówkę - mówiła organizatorka Justyna Kliszewicz. - Od początku urzekła nas mała urocza wioska nad jeziorem, zwana perłą na pograniczu Warmii i Mazur, z sanktuarium maryjnym. To doskonałe miejsce, by oderwać się od zabieganej codzienności, wyciszyć się, pobyć z ludźmi, których łączy śpiew. To są okoliczności, dla których nieustannie uczestnicy chcą tu przyjeżdżać - charakteryzowała Justyna.

- Potrzebujemy spotkań z ludźmi, którzy mają podobną wrażliwość, podobne spojrzenie na muzykę, podobną tęsknotę za Bogiem. Przy tym jest możliwość popracowania nad swoim głosem. Myślę, że w Świętej Lipce sprzyja temu atmosfera miejsca, ta rodzinna atmosfera, którą tworzą uczestnicy. Dlatego oni tęsknią za tym miejscem, za ludźmi, z którymi połączyły ich bliskie relacje. A my, jako ekipa prowadząca, staramy się po prostu stworzyć im dobre warunki spotkania z muzyką, drugim człowiekiem i Bogiem - podkreślała organizatorka.

Kiedy uczestniczy brali udział w próbach, w podpiwniczeniu budynku, gdzie znajduje się kuchnia i stołówka, trwał nieustanny ruch. Pracy dużo, trzeba było przygotować główne posiłki, przygotować poczęstunek, by podczas przerw uczestnicy mieli co zjeść, mogli wypić kawę czy herbatę, mogli skosztować owoców. - Jestem tu na warsztatach w Świętej Lipce w nietypowej roli; od lat jestem szefem kuchni - uśmiechała się Renata Kliszewicz. - Przyjeżdża tu mnóstwo ludzi. Przyjeżdżają z całej Polski, przyjeżdżają młodzi i starsi, niektórzy całymi rodzinami. Jadą nieraz kawał drogi, by śpiewać i chwalić Pana Boga w tym szczególnym miejscu. Dlatego i ja chcę w nimi być. Lubię słuchać, kiedy śpiewają - wyznała.

Podkreśla, że co roku ma tę samą ekipę, która jej pomaga w kuchni. Są to znajomi, koleżanki i rodzina. - To miłe, kiedy ktoś przyjeżdża kolejny raz. Przychodzi do nas, wita się z otwartym sercem, mówi miłe słowa, że jedzenie jest wyśmienite, wszystko tak bardzo smakuje - uśmiechała się pani Renata. - Co roku chcemy, aby oni czuli się tu dobrze. Widzę ich skupienie, pobożność, pasje śpiewania. Do tego dodaję smak kuchni, by była pełnia - mówiła.

Zauważała, że mimo narracji, iż wielu odchodzi od Kościoła, ona nie widzi tego; widzi ludzi z pasją, talentami, które chcą ofiarować Bogu i ludziom. - Oni na co dzień chcą pokazać, że są żywym Kościołem, że wiara jest fundamentem ich życia, że chcą być uczniami Chrystusa - dodała.

Wśród uczestników były osoby, które od lat przejeżdżają na warsztaty do Świętej Lipki. Była też spora grupa tych, którzy zachęceni przez znajomych przyjechali tu pierwszy raz. - Jestem, by śpiewać na chwałę Pana - mówiła Dorota Tarnopolska z Modlina. - Śpiewanie daje mi wiele radości. Nie jestem muzykiem z wykształcenia, więc trochę podsłuchuję innych, ale myślę, że ta radość ze śpiewu jest ważniejsza, ona bardzo mnie motywuje. Przyjechałam, zostawiłam rodzinę i dzieci. Trochę mam wyrzuty sumienia z tego powodu, ale liczę na to, że sobie poradzą. A ja tutaj się rozpływam. Cudownie się tu czuję - podkreślała.

W organizacji warsztatów pomaga ks. Łukasz Kowalski. Kiedy są próby, siada z uczestnikami i śpiewa razem z nimi. - Śpiewam z nimi, bo to jest moja pasja i przyjemność. Przyjeżdżamy tu na naukę śpiewu, ale naszym celem jest uwielbienie Boga. O to chodzi w muzyce liturgicznej, by Pan Bóg był uwielbiony, a człowiek uświęcony - zauważał prezbiter. - Uczestnicy posługują śpiewem podczas liturgii z świętolipskiej bazylice, więc nasz śpiew jest integralną częścią Mszy św. My nie upiększamy liturgii, my w niej bierzemy czynny udział, bo śpiew ludu Bożego jest integralną częścią liturgii - przybliżał.

Jednym z prowadzących warsztaty był Rafał Maciejewski z Łodzi. - Muzyki liturgicznej nie można oddzielić od Mszy św. Nie można tych treści śpiewać, nie dotykając tego, czym one są, jaki jest tekst pieśni. Tekst winien poruszyć serce, prowadzić ku Bogu. Dlatego czas w Świętej Lipce, to czas spotkania żywego Boga - mówił Rafał. - Muzyka liturgiczna ma służyć obrzędowi, a nie ten obrzęd zakrywać. Najlepiej jest, kiedy śpiewacy wiedzą, o czym śpiewają i co tą muzyką wnoszą, bo przecież nie upiększają liturgii, a się w nią włączają - wyjaśniał. Nie krył, że od dzieciństwa śpiewał i muzykował. - Śpiewanie, to moja pasja, miłość, moja praca, moje apostolstwo i świadectwo w Kościele - wyznawał.

- Czas warsztatów minął bardzo szybko. Ale tak to już jest w dobrym towarzystwie, wspaniałej atmosferze i pięknej przyrodzie. Uczestnicy wrócili do domów, a my już niedługo zaczniemy organizować przyszłoroczną edycję. Do zobaczenia za rok - uśmiechała się Justyna.