Widownia w ciszy i skupieniu słuchała poezji, jak płynie po sali, dotyka gdzieś człowieka, uwrażliwia, budzi. – Już dawno nie słyszałam tak pięknej recytacji poezji. Uzmysłowiłam sobie, jak wiele się traci i jak niewiele jest okazji, by przyjrzeć się słowu, wsłuchać się w nie, jakby od strony recytatora spojrzeć na poezję. Jestem pod wrażeniem – mówi Joanna. Tego wieczoru przyszła do Wyższego Seminarium Duchownego w Elblągu na uroczystą galę II Ogólnopolskiego Konkursu Recytatorskiego Wyższych Seminariów Duchownych.