Minuty układały się w godziny, te w dni, które z kolei tworzyły miesiące. Tak minął kolejny rok, znów niezauważony, jakby czas niczym woda przelewał się przez palce. Człowiek ma wrażenie, że ją chwyta, ale to nadaremny trud. Krople kapią na podłogę. A kiedy zawieje wiatr, dłoń staje się sucha. Zostaje jedynie wspomnienie. Tak jest z czasem, tak jest też z naszym zagonieniem za sprawami tego świata, które nas tak pochłaniają, wręcz angażują dusze w zmagania polityków, w konflikty w pracy, czasem nawet rodzinne wojny.